รถเมล์กรุงเทพฯ เป็นความตลกปนเอ็นดูที่สุดในมหานครแห่งนี้

เพราะมันมักจะมีอะไรที่เหนือความคาดหมาย และตรรกะพิกลๆ เสมอ

 

รถเมล์กับฉันเริ่มต้นด้วยกันไม่ดีนัก

จำได้ดีว่าก่อนเข้ากรุงเทพฯ เพื่อมาฝึกงาน (10 ปีที่แล้วแน่ะ) ข่าวหน้าหนึ่งที่เห็นบ่อยๆ ช่วงนั้นคือ “คนโดนรถเมล์ทับ” สำหรับฉันในตอนนั้น รถเมล์เป็นยานพาหนะสาธารณะที่น่ากลัวมากกกกก สองอาทิตย์แรกของชีวิตในเมืองหลวงเลยไม่กล้าย่างกรายเข้าไปยุ่งกับรถเมล์ ฝึกงานก็โบกแท็กซี่ เที่ยวก็นั่งรถไฟใต้ดิน

 

แต่แท็กซี่กับรถไฟฟ้ามันจะเป็นพาหนะคู่ใจเด็กฝึกงานที่ไม่มีเงินเดือนได้กี่น้ำกัน

พอความอดอยากมาถึงความกล้ามันก็ตามมาด้วย เอาวะ..รถเมล์ก็รถเมล์

หลังจากนั้น แท็กซี่กับรถไฟฟ้าแทบจะไม่ได้กินฉันอีกเลย

เรื่องกลัวรถเมล์ทับกลายเป็นเรื่องที่นึกถึงทีไรก็อนาถใจตัวเองทุกครั้ง

มันน่ากลัวซะที่ไหนล่ะกับเรื่อง ขึ้น-ลง-รอ รถเมล์ยังไงไม่ให้ถูกทับเนี่ยะ

เพราะที่น่ากลัวของจริงมันเรื่องพวกนี้ต่างหากล่ะ

 

“ขึ้นถูกสาย แต่ไปผิดที่”

คือ...ต้องแจ้งนิดนึง ว่าสมัยที่ฉันเข้ากรุงใหม่ๆ สมาร์ทโฟนยังไม่ได้เข้าถึงทุกคนแบบทุกวันนี้ ความยากมันเลยเป็นเลเวลที่มากกว่าปัจจุบัน จะไปไหนก็อาศัยถามคนที่เคยไป และมันก็ตลกดีแหะที่ทุกคนพูดตรงกันว่า ถ้าหลงยังไงให้กลับมาที่ “เสารี” (อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ แต่ถ้าให้ชัดๆ หรือดันขึ้นรถเมล์ที่มันผ่านอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยด้วย ต้องเพิ่มคำว่า “ชัย” ไปอีกพยางค์เป็น “เสารีชัย”) เพราะเสารีชัยเป็นศูนย์กลางที่รถเมล์จำนวนมากที่ไม่ว่าจะมาจากทิศทางไหนก็จะต้องพาดผ่านเสารีชัยไปซะทั้งนั้น แต่ถ้ามันยังหลงอีกละก็ แผนสำรองยังมี คือโบกแท็กซี่เหมียนเดิม

 

มีอยู่วันหนึ่ง ฉันจะไปเดินเล่นที่วังหลัง แหล่งช้อปปิ้งขึ้นชื่อที่เพื่อนต่างจังหวัดด้วยกันการันตีว่าดีงาม และเพื่อนคนนี้ก็พักอยู่ละแวกไม่ไกลจากวังหลัง เราเลยมั่นใจถามไถ่สายรถเมล์อย่างดี นางบอกสาย 157 ผ่านหน้าโรงพยาบาลศิริราช ตลาดวังหลังอยู่ติดกัน  ได้ยินแบบนั้นดีใจมาก เพราะตอนนั้นหอพักของฉันอยู่แถวๆ สี่แยกห้วยขวาง มีสาย 157 ผ่าน ถึงจะรอนานหน่อย แต่อย่างน้อยก็ต่อเดียวจบ

แล้ววันแรกของวังหลัง ก็เป็นอีกวันที่ฉันได้ความรู้ใหม่เรื่องรถเมล์กรุงเทพฯ เพราะถึงเราจะขึ้นถูกสาย แต่ไม่ได้หมายความว่ามันจะวิ่งเส้นทางที่เรามั่นใจว่าผ่านแน่

เพราะสาย 157 ที่เพื่อนบอกมันคือรถเมล์ ปอ. ปรับอากาศ ส่วนสาย 157 ที่เรานั่งมาตั้งแต่ห้วยขวาง มันเป็นรถเมล์ร้อน (ที่มีพัดลม) และไม่วิ่งผ่านวังหลัง เดชะบุญที่อย่างน้อยรถเมล์ร้อนยังไปวิ่งทับไลน์รถเมล์ ปอ. ตรงแยกอรุณอมรินทร์ แยกที่มีเส้นทางไปวังหลัง แล้วเราก็เหลือบเห็นป้ายชี้มาว่าโรงพยาบาลอยู่ทางนี้ ทางที่รถเมล์คันที่ฉันนั่งไม่เลี้ยวเข้าไป เลยรีบลงป้ายหน้า แล้วโบกแท็กซี่ต่อ

 

แน่นอนว่าเพื่อนคนนั้นไม่รอด เราจัดการโทรไปเฉ่งทันทีว่าทำไมมันไม่ผ่านศิริราชแบบที่บอกอย่างมั่นใจล่ะ เพื่อนนั่นก็ยืนยันว่าผ่านจริงๆ คุยไปคุยมาเหลือบไปเห็น ปอ.157 ค่อยๆ กระดื๊บๆ มาจอดป้ายหน้าโรงพยาบาล

อ้อ...โอเคเพื่อน เข้าใจละ

มันร้ายยย รถเมล์กรุงเทพฯ มันร้ายยยย

เลขเหมือนกันต่างแค่แอร์กับพัดลม มันยังวิ่งไม่เหมือนกันซะยังงั้น

 

ตอนหน้าจะมาเล่าต่อว่ารถเมล์กรุงเทพฯ มันจี๊ดใจยังไงอีก

 

 

 

 

edit @ 22 Apr 2016 22:49:11 by Ann-na-log

Comment

Comment:

Tweet

cool

#1 By sthepakul on 2016-05-16 05:58